posted on 08 Dec 2011 08:38 by chalisping
พี่แพม ขอบคุณมากนะ เวลาที่ผ่านมาอ่ะ ถ้านับตั้งแต่ช่วงแรกๆที่เราเจอกัน เราก็รู้จักกันมามากกว่าหนึ่งปีแล้ว ปิ๊งก็ไม่รู้อะไรที่ทำให้เราได้คุยกัน แต่ปิ๊งก็รู้สึกดีทุกครั้งที่มีพี่แพมอยู่ข้างๆปิ๊งเสมอ เวลาที่ปิ๊งเสียใจ พี่แพมก็ทำให้ปิ๊งรู้สึกว่ายังมีคนที่ดีอยู่ข้างๆปิ๊งเสมอ ไม่ว่าปีหน้า พี่แพมจะไปเมืองนอก เราอาจจะไม่ค่อยได้เจอกัน ห่างกัน แต่ปิ๊งก็ไม่ลืมพี่แพมหรอกนะ ปิ๊งก็ไม่รู้ว่า ทำไมเวลาที่เราต้องห่างกัน มันเร็วขนาดนี้ แต่ปิ๊งก็จะจำทุกอย่างเอาไว้ ขอโทษ ถ้าบางทีไม่ค่อยได้ดูแลพี่แพม แต่ตอนนี้ปิ๊งจะทำเวลาที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุดนะ นึกถึงช่วงเวลาที่เราคุยกัน มันก็มีความสุขดี :) ปิ๊งจะเก็บเวลาเหล่านั้นไว้เสมอนะ happy anniversary1 year 2 month นะ ปลาบู่ -3- (: 55555555555555555
posted on 26 May 2011 14:56 by chalisping
นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆแล้ว ที่ฉันไม่มีเค้าอยู่ในโรงเรียน เคยมั้ย ? บางครั้งคนเราไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องการอะไร ทั้งที่จริงๆมันเป็นเรื่องที่คนเราน่าจะรู้สึกขาดมากที่สุด ... พี่คนนึงในโรงเรียนแห่งหนึ่งของฉัน เค้าย้ายโรงเรียนไปโรงเรียนอื่นในปีนี้ ก็ไม่รู้ทำไม เหมือนว่าเค้าก็ไม่ได้ใส่ใจเราหรอก แต่ทำไมเราถึงคิดถึงหน้าของเค้าอยู่ได้ทั้งวัน บางครั้งฉันก็แปลกใจ ถ้าสักวันนึงเราเกิดรู้ว่าคนที่เรารักที่สุด คือคนที่จากเราไปแล้ว ห่างกันไปแล้ว เราจะรู้สึกยังไง จะร้องไห้ออกมาบ้างมั้ย ? กับการที่ต้องวนเวียนอยู่ที่สถานที่เดิมๆ เดินวนไปวนมาอยู่ในที่เก่าๆ ทั้งที่เค้ากลับไปมีสังคมใหม่ๆในที่อื่นแล้ว ฉันยังเคยคิด หลายครั้ง ถ้าฉันเป็นคนที่เค้าไม่ต้องการ ก็ไม่เป็นไร . ฉันแค่ต้องการให้เค้าใช้ชีวิตของเค้าต่อไปในโรงเรียนเรื่อย ขอแค่ได้เห็นหน้าเค้าทุกวัน เห็นเค้ามีความสุข ขอแค่นั้น ไม่ว่าเค้าจะเกลียดฉัน หรือ รำคาญ ขอแค่นี้ได้มั้ย ขอให้ได้เห็นหน้าเหมือนเดิม แบบที่เราเคยมี ถ้าเป็นแบบนั้นได้จริงๆ ก็คงจะดี แต่ถึงพูดไปตอนนี้ มันก็เป็นไปไม่ได้แล้วใช่มั้ย ? รู้อยู่ การที่เรามานั่งคิดถึงเค้า มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้อะไรตอบกลับมาเลย ความรักไม่ใช่กระจก ที่ว่าถ้าเรารู้สึกอย่างไรกับใคร แล้วเค้าก็จะรู้สึกเช่นนั้นกับเรากลับมา ตอนนี้เค้าก็คงไปเจออะไรใหม่ๆ ส่วนเราก็นั่งอยู่ที่เดิม ตรงที่เราเคยมีเค้าอยู่ใกล้ ๆ แต่ถึงยังไง เราก็ขอเป็นแบบนี้ เราขอนั่งอยู่ในอดีตที่เค้าเคยสนใจ เราจะไม่ใส่ใจอนาคตที่เราจะไม่มีเค้าแล้ว ... อยากบอกความรู้สึกนี้ แต่คงทำได้แค่เขียนมันออกมาใช่มั้ย ? บอกกับตัวเองคงไม่ผิดอะไร 'ในเมื่อความจริงไม่มีคนที่อยากฟัง' ถ้าพูดมันออกมาได้ จะไม่พูดพร่ำเพรื่อแล้ว ฉันจะรอบอกกับเขาเอง และจะเก็บมันเอาไว้ จนกว่าวันนึง ฉันจะไม่อ่อนแอต่อความรู้สึกตัวเอง จะเก็บความรู้สึกไว้ในกล่อง ไม่เปิดมันขึ้นมาอีก ' จนกว่าสักวันจะได้ใช้มันกับใคร '
'ไม่ผิดใช่ไหม ? ขอพูดกับตัวเอง ไม่มีใครได้ฟัง.'
posted on 25 Feb 2011 21:51 by chalisping
by Pingcha I-cinq on Friday, July 2, 2010 at 9:58pm
ตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกเราเด็กวอวอมอสองก้าวเข้าสู่ค่าย เราก็ไม่รู้ว่าพวกเรารับรู้ความรู้สึกอะไร(รู้แค่ว่าที่นี่แหล่ะที่ต้องอยู่กับตูไปอีก3วัน TT ) บางคนก็ตื่นเต้นจนโคดเว่อร์ บางคนก็มั่นใจในตัวเองจนหน้าหมั่นไส้ 55555555 บางคนก็กลัวจนลืมว่าตัวเองเป็นมนุษย์ 55555555 ช่วงแรกๆที่ค่ายก็ให้ทำกิจกรรมที่ธรรมดาๆทั่วไป ถือว่าก็โอ สบายใจดี ไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่้พอเวลาผ่านไปไม่นาน ก็มีผู้ชายคนนึง เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ หน้าตาเหมือนคนเมา เดินเอียงๆ ตาเป็นขีด พูดเหมือนคนไร้สติ นั่นคือ......... (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร) 555555555555 เค้าเดินเข้ามา ทุกคนรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็น ด้านหลังของทุกคนว๊าบขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว เค้าเป็นคนที่บ่นถึงความฉลาดและความอ่อนแอได้อย่างแยกประเด็นไม่ได้ เพราะมันไปเรื่อยๆ ไม่มีวันหยุด เหมือนกับว่า(ถ้าแกยังอยู่ ชั้นก็พูดไปได้เรื่อยๆ) ไม่มีหยุดจริงๆ เกี่ยวเนื่องกับทุกเรื่องได้ เป็นคนที่เฟคเก่งจนเกินคำบรรยาย ไม่รู้เป็นอะไรมากมั้ย ? เช่น " โอ๊ะ มีคนขยับนิ้ว แสดงว่าไม่เข้าใจว่าผมพูดอะไร ผมจะเริ่มพูดใหม่" "ผมเป็นคนลืมง่าย เวลามีคนมาขัด ผมจะลืมทุกอย่างที่พูดไปหมดเลย" "พวกคุณมีความฉลาดมากขึ้น คุณรู้ว่าคุณอยู่กับใครและต้องทำอย่างไร" "พวกคุณมีทั้งความโง่และความอ่อนแอ คุณต้องหาอะไรสักอย่างมาทดแทน" 55555555555555555 เยอะจริงๆ ใครมีอีกก็เติมให้ด้วยละกัน เค้าให้พวกเรายืนทำท่าหลายๆท่าในระยะเวลานานๆ เดินไปเดินมารอบๆ ให้ตะโกนทุกๆอย่างให้ดังๆ พอถึงตอนกินข้าว พวกเราก็คัดฉะๆๆๆๆๆ แล้วก็ขอเติมอะไหล่ แล้วก็กินๆๆ อาหารอร่อยดีชอบมาก 555555555555 พอถึงตอนเข้าที่พัก ทุกคนก็พบว่า พัดลมกับไฟเปิดไม่ได้ บางห้องต้องรอน้ำที่เปิดมาช่วงแรกๆไหลให้หมดก่อน เพราะช่วงแรกน้ำจะมีสีเขียว ๆ อาจเป็นเพราะสหนิมหรืออะไรก็ตาม ช่างมันเหอะ 55555555555 กลับมาหาคนที่คุณก็รู้ว่าใครของเรากันต่อ หลายครั้งที่ฉันและพวกเราทุกคนแอบด่าว่าเค้าในใจ แอบนินทาเค้ากับเพื่อน แอบทำหน้่าไม่พอใจตอนเค้าหันหลังให้เรา แต่ว่า.......เค้าได้สอนให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ใช่แค่ระเบียบวินัย แต่เป็นการรับมือกับสังคมในปัจจุบัน ฉันชอบประโยคนึงที่เขาพูด เขาพูดว่า "เราต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ ไม่ใช่ให้สถานการณ์ปรับตัวเข้าหาเรา" เมื่อไรที่เค้ามายืนประจันหน้าอยู่ต่อหน้าเรา เราก็รับรู้ได้ว่า เค้าคงไม่ปรับตัวเข้าหาเราหรอก เราสิ่ ต้องปรับตัวเข้าหาเค้า หลังจากนั้นพวกเราเด็กวอวอทุกคนก็มักสังเกตเค้าตลอด ตราบใดที่เค้าเดินมา ทุกกองก็คงเงียบ และนั่งนิ่งๆ ฉันแอบคิดว่าท่าทางทุกอย่างที่เค้าวาง คำพูดที่เย็นชา สายตาที่ใช้มองพวกเราทุกคน ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของตัวเค้า ไม่ใช่เค้าจริง เ็ป็นสิ่งที่เ้ค้าสร้างขึ้นมาเพื่อพวกเรา(เฟคเพื่อวินัย 55555555 ) ให้พวกเราได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ถ้าเค้าเป็นทหารคนนึง ที่ยืนอยู่ริมทาง พอเราส่งยิ้มให้ เค้าก็ส่งยิ้มกลับ เราก็คงไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นแล้ว ;) ฉันแอบเสียใจอยู่เล็กๆ เพราะฉันรู้สึกว่าฉันยังไม่ได้พูดกล่าวขอบคุณหรือส่งรอยยิ้มความจริงใจไปให้เค้า เคยคิดบ้างมั้ย ? ว่าการกระทำที่เค้าแสดงออกมา ไม่ได้เป็นเค้าทุกอย่าง ฉันรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้รู้จักตัวตนแท้ๆ การที่รู้จักกับเค้าแค่นั้น ก็เหมือน"ไม่ได้รู้จักเค้าเลย" เหมือนแค่ภาพลวงตา ยังอยากรู้ให้มากกว่านั้น เชื่อสิ่ บางทีเค้าอาจเป็นคนแรกที่เราคิดถึงที่สุดเมื่อกลับบ้านมาก็ได้ ....
(วันสุดท้ายรู้สึกว่าเค้าไปเขมร ไม่รู้ว่าไปเสกอะไรเข้าท้องพวกเรารึเปล่านะ 555555555 ลล.ๆจ้า)
"พวกเราคิดถึงคนคนนั้น คนคนนั้น คุณครูรุ่งของพวกเรา "
ปล. พวกคุณมีทั้งความโง่และความอ่อนแอ อ่านให้จบด้วย ทราบหรือไม่
ตะโกนในใจสิ่ ว่า.............. (ซาบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ)
ขอบคุณค่ะ หวังว่าสิ่งนี้จะสร้างรอยยิ้มให้คนบางคน. ;)
